Łupież różowy – epidemiologia i przyczyny choroby

Łupież różowy, zwany też łupieżem różowym Gilberta, to jednostka chorobowa znana od 1860 r. Schorzenie najczęściej występuje u młodzieży i młodych dorosłych. Z badań wynika, iż 1-2 % pacjentów w tych grupach wiekowych zgłasza się do dermatologa z powodu tej choroby.  Obserwuje się tendencję do zwiększonej zachorowalności w miesiącach jesiennych i zimowych oraz występowanie miniepidemii  np. wśród członków rodziny, współpracowników czy kolegów szkolnych.

Łupież różowy to kolejne schorzenie dermatologiczne o niewyjaśnionej przyczynie. Wprawdzie sezonowość zachorowań oraz występowanie choroby w gronie osób bliskiego kontaktu wskazuje na etiologię wirusową łupieżu różowego, jednak żaden z branych pod uwagę gatunków wirusów nie potwierdził tej teorii. Badania wykazały obecności w wykwitach skórnych wirusa HHV7, jednak wirus ten występuje również u osób zdrowych, w związku z czym jego związek z chorobą pozostaje kontrowersyjny.

Łupież różowy – obraz kliniczny

Liczne łuszczące się ogniska układające się wzdłuż linii tułowia we wzór przypominający drzewko bożonarodzeniowe o bladoróżowej różowej barwie to typowy kliniczny obraz łupieżu różowego. Pojawienie się wykwitów poprzedza, często niezauważone przez pacjentów wystąpienie plamy zwiastującej, określanej jako blaszka macierzysta. Czas, jaki upływa od pojawienia się blaszki pierwotnej do momentu wystąpienia pierwszych zmian, to okres od kilku dni do tygodnia. Oprócz tułowia zmiany chorobowe, mniejsze od blaszki macierzystej, występują również na szyi i brzuchu. Zmian nie obserwuje się na twarzy i dystalnych częściach kończyn.

Łupież różowy – obraz histopatologiczny

W badaniu mikroskopowym łupieżu różowego obserwuje się naskórek o minimalnym, często ograniczonym stanie gąbczastym. Zmiany obserwowane na poziomie skóry właściwej to rozsiane nacieki okołonaczyniowe, sporadycznie występuje egzocytoza krwinek czerwonych – mówi dr n. med. Igor Michajłowski z renomowanej Clinica Dermatologica w Gdańsku.

Łupież różowy – czas trwania choroby i rokowania

Przeciętnie łupież różowy trwa 3-6 tygodni, niekiedy jednak wykwity mogą utrzymywać się na skórze pacjenta przez okres 3-4 miesięcy. Zaobserwowano, że wykwity znacznie dłużej utrzymują się u pacjentów, którym zostało powiedziane, że zmiany skórne ustąpią niebawem. Mimo niepokojącego wyglądu, choroba ma tendencję do samoograniczania się, zatem chorzy w większości przypadków nie wymagają żadnego specjalistycznego leczenia, a jedynie odpowiedniego natłuszczania skóry  i ewentualnie stosowania miejscowo preparatów przeciwświądowych. Gojenie zmian może przebiegać zarówno z przebarwieniami pozapalnymi, bądź odbarwieniami skóry. Rzadko dochodzi do nawrotów choroby.

 

Sprawdź też:

Czym jest świąd skóry?

Świąd jest nieprzyjemnym odczuciem w obrębie skóry, wywołującym chęć drapania się. Ostry świąd jest…

Czytaj artykuł

Jak rozpoznać łuszczycę

Z uwagi na objawy kliniczne oraz lokalizację zmian chorobowych łuszczycę można podzielić na cztery…

Czytaj artykuł

Łupież różowy – epidemiologia i przyczyny choroby

Łupież różowy, zwany też łupieżem różowym Gilberta, to jednostka chorobowa znana od 1860…

Czytaj artykuł