Leczenie trądziku odwróconego

Trądzik odwrócony jest chorobą, w której terapii najlepsze efekty uzyskuje się leczeniem chirurgicznym. Leczenie zachowawcze nie przynosi bowiem efektów. Z badań wynika, że trądzik odwrócony w postaci łagodnej z niewielką ilością wykwitów w praktyce klinicznej występuje znacznie częściej niż wskazują na to źródła.

Wycięcie małych wykwitów skórnych zatrzymuje rozwój choroby już w jej początkowej fazie, bez towarzyszących trądzikowi odwróconemu głębokich blizn i przetok. Zabieg polegający na nacięciu zapalnych guzków pod pachami, na karku czy w pachwinie, nie jest prosty, daje jednak na dłuższy czas najlepsze rokowanie. W nasilonej chorobie, zanim zostanie wykonany zabieg, przez kilka miesięcy pacjentowi podaje się izotretioninę oraz antybiotyki. Ciężka postać choroby ze zmianami o bardzo zaawansowanym stopniu wymaga jeszcze przed zabiegiem podania ogólnie kortykosteroidów.

Trądzik odwrócony – objawy

Początkowymi objawami trądziku odwróconego są bolesne, zapalne guzki, przypominające czyraki, które wraz z postępem choroby powiększają się, drążąc w głąb, wreszcie pękają, tworząc przetoki i blizny. Przetoki mogą drążyć aż do powięzi głębokiej, natomiast blizny mogą tworzyć bliznowate pozaciągania.

Zmiany na skórze, wywołane trądzikiem odwróconym są bardzo bolesne, a oprócz bólu chorobie towarzyszy przewlekły cuchnący wysięk. Najczęstszym miejscem występowania zmian są pachy, ale trądzik odwrócony może atakować też fałdy pod piersiami, fałdy pachwinowe, mosznę, wzgórek łonowy i wargi sromowe większe. Ponadto wykwity obserwuje się również w kroczu, okolicach odbytu, na pośladkach czy w dole łokciowym i podkolanowym. Trądzikowi odwróconemu towarzyszy też zespół innych objawów, jak np. trądzik skupiony klatki piersiowej, pleców i twarzy, zatoka włosowa, zapalenie okołomieszkowe i ropnie na karku oraz owłosionej skórze głowy.

Najczęstsze błędy w rozpoznaniu trądziku odwróconego

Podjęcie leczenia operacyjnego poprzedza wnikliwa diagnostyka różnicowa. Z uwagi na podobieństwo trądziku odwróconego do całego szeregu chorób, jak np. choroba Leśniowskiego-Crohna, promienica, gruźlica, zakażenie grzybicze grzybem z rodzaju Trichophyton, czy bakteryjne zakażenia fałdów zgięciowych, chorobę bardzo trudno od razu zdiagnozować właściwie. Najczęstszym błędem w rozpoznaniu jest zdiagnozowanie trądziku odwróconego jako czyraki.

Do błędów odchodzi z uwagi na podobieństwo zapalnych guzków do tego właśnie schorzenia. Od bakteryjnego zakażenia fałdów zgięciowych trądzik odwrócony odróżnia oporność zmian na antybiotyki oraz przewlekły proces chorobowy. Biopsję w rozpoznaniu trądziku odwróconego stosuje się rzadko, a najlepszym źródłem do badań jest materiał pobrany w czasie operacji.